แปลกดี ที่คนเรามักจะเห็นคุณค่าของอะไรบางอย่าง ก็ต่อเมื่อได้สูญเสียมันไปแล้ว

ดั่งเช่นที่เคยทิ้งสิ่งที่เป็นสายน้ำหล่อเลี้ยงจิตใจให้มีชีวิต ให้เย็นฉ่ำ ไม่เหี่ยวเฉา
ดั่งที่เคยทิ้งสิ่งที่รู้อยู่แก่ใจว่ามีค่าที่สุดในชีวิตไป
ทิ้งชีวิต ทิ้งหัวใจ เพียงเพื่อบางอย่างอันไร้เหตุผล

น้อยนัก ที่จะคิดตัดสินใจอะไรโดยไม่มีเหตุผลประกอบเลยเช่นนี้
และการเวลาก็พิสูจน์ถึงคุณค่าและความเจ็บปวดของสิ่งที่ต้องเสียไป
สิ่งที่ทิ้งไปนั้นมีค่าเพียงใด คำตอบนั้นได้ทิ่งแทงหัวใจวันแล้ววันเล่า ดั่งเหล็กแดงแทงกลางใจ
ไม่เคยปล่อยวางลงได้ แต่ก็ไม่สามารถเอากลับคืนมาได้เช่นกัน

เพราะสายน้ำที่ชุ่มฉ่ำ คงจะไม่มีวันหวนย้อนกลับมาหา

สิ่งสูงค่าที่ทิ้งไป จะไม่มีวันกลับมา...

มาหาคนใจร้ายที่ไม่เห็นค่าของมัน

ไม่มีทางกลับมาหาคนไร้หัวคิด ไร้สติปัญญา ไร้หัวคิด

ไม่มีทางที่มันจะกลับมาอยู่กับไอสารเลวที่ทิ้งมันไป...โดยไม่เห็นค่าของมันเลย